Nowy naczelnik, stary wydział

No i stało się — Wróblewski odleciał, ale gniazdo pozostało.

Nie ogłoszono żadnego konkursu, żadnych rozmów kwalifikacyjnych, żadnych ogłoszeń w BIP-ie.

A jednak wiadomo już, kto siada na fotelu naczelnika Wydziału Rozwoju i Komunikacji Społecznej.

Została nim Monika Łukowska, pracownica urzędu z długim stażem, dotąd inspektor ds. rozwoju i funduszy zewnętrznych. Czyli – jak to się mówi – „z własnego podwórka”. A dokładniej: z innego pokoju.

Bez konkursu, bez fanfar, po cichu

Ciekawostka: na to stanowisko nie ogłoszono żadnego naboru.

Nie było ani wzruszających testów z wiedzy o samorządzie, ani sprawdzianu z komunikacji społecznej.

Po prostu — decyzja zapadła.

Szybko, sprawnie, po górowsku.

Jakby ktoś powiedział: „Nie kombinujmy, weźmy kogoś, kto zna już kod do ksero.”

Z inspektora na naczelnika — czyli awans z wnętrza urzędu

Łukowska zna urząd od podszewki.

Od lat tam pracuje, zajmuje się funduszami zewnętrznymi i projektami, a ostatnio — co szczególnie interesujące — pracowała właśnie w tym wydziale, którego szefem był Wróblewski.

Czyli – mówiąc wprost – była jego podwładną.

A dziś zasiada na jego miejscu.

Niektórzy górowianie już żartują, że to jak w serialu: „Sukcesja” – wersja samorządowa.”

Tylko zamiast korporacji mamy urząd, a zamiast dramatów rodzinnych – dramat w papierach.

„Świadek błędów” – jak wierzą mieszkańcy

W Górze plotki niosą się szybciej niż decyzje kadrowe.

W w rozmowach w sklepach można usłyszeć:

„Dobrze, że ją wzięli. Przynajmniej widziała, jak nie robić.”

Górowianie wierzą, że Łukowska – jako bezpośredni świadek chaosu poprzednika – zna wszystkie grzechy tego wydziału na pamięć.

A jak zna, to może ich nie powtórzy.

Czyli co – po burzy spokój?

Na razie trudno powiedzieć.

Burmistrz Juska, po roku eksperymentów z PR-em, najwyraźniej postawił na stabilność.

Nie nową twarz, nie człowieka z zewnątrz, tylko kogoś, kto zna system i przetrwał w nim bez medialnych wpadek.

Czy to oznacza nowe otwarcie? A może tylko ciche kontynuowanie starego stylu – tyle że z mniejszym echem na Facebooku?

Co dalej?

Górowski urząd to nie las, ale ptactwo ostatnio ma tu swoje pięć minut.

Wróbel już odleciał, zostawiając po sobie trochę bałaganu w gnieździe.

Teraz na gałązce usiadła naczelnik Łukowska – może nie śpiewa tak głośno, ale przynajmniej wie, gdzie ten wróbel miał gniazdo.

A jeśli dobrze posprząta po nim pióra, to kto wie – może z tego gniazda wreszcie wylęgnie się coś sensownego.