Piekło w podstawówce i bezradność dorosłych?

DGR24 nie bierze jeńców i nie zamiata lokalnych brudów pod dywan, zwłaszcza kiedy w grę wchodzi zdrowie i życie najmłodszych mieszkańców. W Szkole Podstawowej nr 3 przy ulicy Poznańskiej atmosfera zrobiła się dosłownie gorąca - i to w najbardziej dosłownym, pirotechnicznym wręcz znaczeniu. Mury, które według założeń podstawy programowej powinny kojarzyć się ze zdobywaniem wiedzy i bezpiecznym dorastaniem, zamieniają się powoli w poligon doświadczalny dla domorosłych pirotechników. Pytanie tylko brzmi: czy placówka edukacyjna przygotowuje uczniów do egzaminów ósmoklasisty, czy do castingu do nowego Mad Maxa?

Zaczęło się w ubiegły piątek. Zamiast spokojnego oczekiwania na weekendowy odpoczynek, ktoś wpadł na genialny w swej prostocie pomysł: po co czekać na wywóz odpadów, skoro można je zutylizować na miejscu? W szkolnym koszu na śmieci zapłonął ogień. Dym, smród, zamieszanie, zapewne odrobina paniki na korytarzu i… co? Prawdopodobnie nic, bo .... zaledwie kilka dni później kreatywność podopiecznych weszła na poziom wyższy, rodem z filmów akcji klasy B. Jak alarmują przerażeni rodzice, szkolne mury rozświetlił prowizoryczny miotacz ognia skonstruowany z dezodorantu i zapalniczki. Chwila nieuwagi, wybuch puszki pod ciśnieniem, podmuch w twarz kolegi lub koleżanki i mielibyśmy dramat na całą Polskę, z wozami transmisyjnymi pod bramą włącznie.

W tym momencie rodzicom puszczają nerwy i trudno im się dziwić. Wielu z nich zwyczajnie boi się wysyłać swoje pociechy na lekcje, zastanawiając się, czy wrócą z nich z plecakiem pełnym książek, czy może z poparzeniami drugiego stopnia. W prywatnych rozmowach padają pytania fundamentalne: gdzie w tym czasie byli nauczyciele? Gdzie podziali się dyżurujący pedagodzy, których świętym obowiązkiem jest patrzeć na ręce młodzieży zafascynowanej chemią w wydaniu ekstremalnym?

Przede wszystkim jednak wzrok wszystkich kieruje się na sam szczyt placówki, czyli gabinet pani dyrektor. A tu pojawia się wątek, o którym na lokalnych korytarzach szepcze się od dawna, lecz tylko na łamach DGR24 mówimy o nim wprost. Czy skuteczne zarządzanie dużą szkołą da się pogodzić z aktywną karierą w lokalnej polityce i piastowaniem mandatu radnej? Każdy, kto choć raz rzucił okiem na kalendarz pracy samorządu wie, że sesje i komisje odbywają się często w godzinach, w których szkoła tętni życiem, a uczniowie wpadają na najbardziej absurdalne pomysły. Trudno gasić pożary na korytarzach, kiedy głowę zaprzątają głosowania nad uchwałami i wielka polityka w skali mikro. Być może czas przestać udawać, że bilokacja istnieje i ktoś jest w stanie z równym zaangażowaniem dbać o bezpieczeństwo setek dzieci, jednocześnie przecinając wstęgi i debatując w sali obrad.

Piłka leży teraz po stronie burmistrza Tadeusza Juski. Włodarz miasta uwielbia chwalić się sukcesami oświaty, ale kiedy w placówce śmierdzi spalenizną, wypadałoby wyjść z gabinetu i podjąć męskie decyzje. Czy po dwóch tak skrajnie niebezpiecznych incydentach w tak krótkim odstępie czasu magistrat uzna, że limit wpadek został wyczerpany? Czy burmistrz zdecyduje się na odwołanie dyrekcji i postawienie na czele szkoły kogoś, kto poświęci jej sto procent swojej uwagi, a nie resztki czasu między jednym a drugim posiedzeniem? Czy znowu skończy się na powołaniu kolejnej komisji, upomnieniu z pogrożeniem palcem i czekaniu, aż wydarzy się prawdziwa tragedia, po której wszyscy zgodnie zaczną rozkładać ręce?

Szkoła to nie poligon, a dzieci to nie kaskaderzy. Czekamy na natychmiastowe kroki urzędu, zanim zamiast dymu na Poznańskiej poleją się łzy.