Górowska Schizofrenia Samorządowa

Wczorajsza sesja Rady Miejskiej Góry mogłaby spokojnie konkurować z najlepszymi odcinkami „Ucha Prezesa” albo „Familiady”. Tyle że zamiast Karola Strasburgera mieliśmy 14 radnych i jednego burmistrza – Tadeusza Juskę. I zamiast żartów z kartki – żarty z prawa.

Zagadka wieczoru: co się dzieje, gdy radni nie ufają burmistrzowi, ale dają mu absolutorium?

Otóż... nic się nie dzieje. W Górze – wszystko gra. Wczoraj burmistrz Tadeusz Juska dostał absolutorium jak pacjent numerek w przychodni – szybko, jednogłośnie. 14 głosów „za”, jedna osoba nieobecna, a ręce unosiły się w górę niczym na koncercie Zenka Martyniuka.

Ale chwilę wcześniej... ci sami radni stwierdzili, że burmistrzowi jednak nie ufają. Bo jak inaczej nazwać wynik głosowania nad wotum zaufania: 6 za, 6 przeciw, 2 wstrzymujące się. I tu zaczyna się prawdziwy kabaret – znany również jako „Samorząd na Opak”.

Zaufania brak, ale absolutorium? Czemu nie!

To trochę jakby:

• nauczyciel powiedział uczniowi: „Nie wierzę, że sam to napisałeś, ale masz piątkę”,

• policjant puścił pirata drogowego, mówiąc: „Nie ufam ci za kierownicą, ale jedź dalej”,

• albo jakby żona powiedziała mężowi: „Nie mam do ciebie zaufania... ale rób dalej zakupy”.

A teraz poważnie (na tyle, na ile się da): Udzielenie absolutorium oznacza, że rada pozytywnie ocenia wykonanie budżetu. Czyli pieniądze wydane jak należy – nawet jeśli duch zaufania gdzieś się zawieruszył po drodze.

Ale hola hola, panie radny…

Zgodnie z prawem, jeśli burmistrz dwukrotnie nie dostanie wotum zaufania, rada może podjąć uchwałę o przeprowadzeniu referendum w sprawie jego odwołania. Słowo klucz: może. Ale żeby to zrobić – trzeba by chyba najpierw zrozumieć, co się głosuje.

Bo wygląda na to, że w Górze działa zupełnie nowy model zarządzania: „Nie ufamy ci, ale jesteś super”. A może to taki lokalny test lojalności? Albo partyjna gimnastyka intelektualna – żeby nie było za łatwo. I to ostatnie wydaje się prawie pewne, bo na komisjach wszystko szło jak z płatka, a później ktoś wpłynął na radnych? W kuluarach mówi się o pewnej emerytce, która nie może pogodzić się z tym, że świat zapomniał o jej istnieniu.

Diagnoza? Syndrom Górowskiej Schizofrenii Samorządowej

Czyli klasyczny przypadek rozdwojenia głosowania. Gdyby któryś z radnych się potknął, to nie wiadomo, czy by się przewrócił, czy wstrzymał od głosu.

W całym tym politycznym kabarecie warto przypomnieć, że burmistrz Juska rządzi dopiero od 9 miesięcy. Dziedziczył gminę jak stary samochód z ogłoszenia: po przejściach, bez gwarancji i z długiem większym niż fabryczny limit. Poprzedniczka zostawiła budżet przypominający durszlak – wszystko przecieka (tak jak rury wodociągów), a nadmiaru pieniędzy brak. Mimo to burmistrz krok po kroku łata dziury, oszczędza, restrukturyzuje i próbuje jakoś wyprowadzić Górowski Titanic na spokojniejsze wody. Ale niektórym to przeszkadza. Bo jak tu żyć, kiedy się przegrało wybory i nie może się z tym pogodzić? Wtedy zostaje tylko jedna taktyka – atakować, torpedować, podważać, a nuż się uda wrócić przez kuchenne drzwi. Tylko że mieszkańcy to widzą. I mają coraz lepszy ubaw z tej rady, co głosuje „za” i „przeciw” jednocześnie.

I na koniec pytanie retoryczne: czy ktoś jeszcze panuje nad tym statkiem? Bo jak na razie to wygląda, jakby wszyscy trzymali ster, ale nikt nie wiedział, dokąd płyną.